Magda

To jednak prawda, ze nie umiemy docenic pewnych rzeczy, dopoki ich nie stracimy. Jak dobrze jest moc chodzic, czy ktokolwiek sie nad tym zastanawia? Nie, dopoki nie stracimy mozliwosci przemieszczania sie o wlasnych silach, na wlasnych warunkach prawdopodobnie nigdy nie przejdzie nam przez mysl ‘jak fajnie, ze chodze’.

Pierwszy raz pozwolono mi podniesc sie z lozka trzy dni po wypadku chociaz rwalam sie do tego od momentu, gdy przywieziono mnie do szpitala. Zdaje sie nawet, ze gdy bylam uwieziona w samochodzie probowalam pertraktowac ze strazakami, zeby nie cieli dachu i drzwi, bo ja sama wysiade. W ogole nie czulam, ze mam peknieta miednice, podejrzewam, ze ogolny szok oraz bol otwartego zlamania przedramienia i rozcietej glowy zagluszyly wszystkie inne zrodla bolu.

Ponad dwa tygodnie od wypadku, a ja nadal poruszam sie w tempie zolwia. I dostaje bialej goraczki, cierpliwosc nie jest moja mocna strona. Chcialabym wyjsc z psem na spacer, chcialabym zbiec na dol po schodach gdy dzwoni telefon, chcialabym jak dawniej pojechac rowerem po zakupy a nie moge.

Z drugiej strony jednak ucze sie doceniac male rzeczy. Moje male zwyciestwa: powolutku, ale sama zeszlam po schodach, sama zrobilam sniadanie, sama nakarmilam psa. Mam zupelnie inne priorytety, inaczej mysle o zyciu i o tym co jeszcze chcialabym osiagnac.  Wypadek wszystko mi przewartosciowal i mimo bolu i dlugiej rehabilitacji przede mna w jakis dziwny sposob jestem losowi wdzieczna za to co mnie spotkalo bo teraz wiem, co tak naprawde jest w zyciu wazne.