Magda

Wieczory sa najgorsze, codziennie od tygodnia gdy klade sie spac przed oczami wyswietla mi sie ten sam film. Film pod tytulem 6.listopada 2009. Zaczyna sie bardzo normalnie. Wstaje rano, zadowolona, ze jest piatek. Jak co rano Marcus mruczy pod nosem, zebym dala mu znac jak dojade do pracy. Kaze mu zamknac oczy i wracac do spania, ma jeszcze ponad godzine do budzika. Zakladam ulubiona koszule, czarne spodnie i szpilki, ktorych nie nosilam od roku. W aucie slucham radia i spiewam. Mijam stacje paliw i zauwazam, ze paliwo podrozalo od wczoraj wieczorem. Wyprzedzam nowego Forda Ka i mysle, ze nie jest taki zly i ze skoro juz zaczelam nowa prace to moze w koncu wymienie swojego Ka na nowszy model. Mijam znak drogowy z napisem 'Reading 20 mil'. Na zegarku jest 7.38, znowu bede w biurze za wczesnie, mysle. Dalej juz nie jest tak zwyczajnie. Nagle czuje uderzenie z prawej strony auta (pozniej dowiem sie, ze byl to seat ibiza), trace kontrole nad kierownica i wpadam na przeciwna strone drogi, tam czuje kolejne uderzenie, tym razem van jadacy w strone Oxfordu wbija sie w moje siedzenie pasazera. 

Nie wiem po jakim czasie podnosze glowe z kierownicy, widze swoja twarz w lusterku, mam wielka dziure w czole, krew jest wszedzie. Zauwazam tez dziure w przedramieniu, zawsze zastanawialam sie jak wyglada otwarte zlamanie, przechodzi mi przez mysl. Dotykam nog, sa cale. Zbiegaja sie ludzie, jakis chlopak przykrywa mnie swoja kurtka i bluza. Przyjezdza karetka, pielegniarka zaklada gumowe rekawiczki, widze jak zapisuje sobie moje imie na jednej z nich. Za chwile na miejscu jest straz pozarna. Pamietam, ze strazacy sa bardzo przystojni. Przykrywaja mnie gruba siatka i tna moj samochod na kawalki, zeby sie do mnie dostac. Szyba, drzwi, dach. Ostatecznie udaje im sie polozyc mnie na nosze i przeniesc do karetki. Pozniej dowiem sie, ze bylam uwieziona w samochodzie przez 75 minut.

Nastepne ujecie: jestem w szpitalu, kolejno nachylaja sie nade mna lekarze i pielegniarki, przedstawiaja sie i tlumacza co beda za mna robic. Igly wbijaja mi wszedzie, w rece, w stopy. Bol jest nie do zniesienia, ale morfina wkrotce zaczyna dzialac. Pielegniarki rozcinaja mi ciuchy. Jade na tomografie komputerowa, krew leci mi z ucha, ale na szczescie glowa jest cala. Lekarz zauwaza luzne powietrze w klatce piersiowej, wiec musza wlozyc mi tube miedzy zebra. Szykuja mnie do operacji. Pamietam, ze bardzo sie boje, ze sie nie obudze. Jest juz Marcus i moja siostra ze swoim chlopakiem, stoja przy moim lozku. Zgrywam twardzielke, zartuje, wszyscy zartujemy, choc w rzeczywistosci wiem, ze jestesmy przerazeni.

O 22:00, dwanascie godzin od przyjazdu do szpitala, budze sie po operacji. Mam zlamane przedramie, peknieta miednice, pekniete zebro, tube w klatce piersiowej i 15-centymetrowa rane na glowie i czole. Cale moje cialo pokryte jest ranami i sinikami. Zostane w szpitalu przez kolejne piec dni.

Zyje.