Magda na Wyspie

Dłużej nie zniosę blogowania na Bloxie, problemy z dodawaniem postów i zdjęć trwają już kilka miesięcy i wczoraj chyba ostatecznie straciłam cierpliwość.

Decyzja podjęta, przenoszę się na Blogspot.

Trochę szkoda bo byłam tu od prawie czterech lat, ale jak to w życiu, nic nie trwa wiecznie, więc żegnaj Bloxie,  jestem teraz na www.magdanawyspie.blogspot.com

Za oknem deszczowo.

W polskim sklepie przyjmują już zamówienia na karpia.

W TV coraz więcej świątecznych reklam.

Chyba pora pogodzić się z faktem, że za chwilę trzeba będzie myśleć o prezentach.

Czas pędzi, im jestem starsza tym szybciej.

Blox wyprowadza mnie z równowagi. Dodawanie wpisu za każdym razem jest wyzwaniem. Wystarczy napisać jedno słowo i przy próbie zapisania wpisu pokazuje się wiadomość: treść wpisu zbyt długa (?!). Pomoc techniczna gazety.pl odpisuje po kilkunastu dniach, zrzucając winę to na mnie, to na mój komputer. Zero sensownych odpowiedzi.

Pora chyba wyemigrować? Narazie stworzyłam sobie przestrzeń na zdjęcia TUTAJ.

Ucichłam jakoś ostatnio. Nie tylko na blogu.

Winię pogodę i znienawidzone przeze mnie ciemne poranki i wieczory.

Jak dobrze być niedźwiedziem w Tatrach, zamykasz oczy jesienią, otwierasz wiosna. Marzenie.

Sobotnie wdepnięcie w psie odchody okazało się wstępem do prawdziwie gównianego weekendu.

Czyli jednak kupa i szczęście nie zawsze idą w parze.

O czwartej nad ranem obudziło mnie głośne przeklęństwo. Myślałam, że to sen, ale po chwili usłyszałam odgłos prysznica i zauważyłam brak M. obok mnie wyskoczyłam więc z łóżka, żeby sprawdzić co się dzieje. M. nie wstałby z własnej woli gdy za oknem jest ciemno, wiedziałam więc, że dzieje się coś złego.

W łazience zastałam pokaźnych rozmiarów psią kupę na podłodze i M. myjącego stopę pod prysznicem. O zapachu nie wspomnę. Moją pierwszą reakcją był oczywiście głupawy chichot, ale natychmiast się powstrzymałam rażona spojrzeniem wściekłego męża. M. ma niezwykłą wręcz awersję do psich kup i nawet z dość dużej odległości reaguje na nie spazmami mięśni twarzy i prawdziwym odruchem wymiotnym.

Wzięłam się za mycie podłogi po czym zeszłam na dół sprawdzić co robi autorka zamieszania. Leżała w swoim łóżku z przerażoną miną (nie zabijaj mnie, mam rozwolnienie – zdawała się mówić jej oczy). Że próbowała nas obudzić, nie mam wątpliwości. Problem tylko w tym, że nocne budzenie to jedyny przejaw dobrego wychowania u naszego psa. Przychodzi na górę na paluszkach i bardzo delikatnie skrobie łapką w nasze drzwi. Zawsze tylko jedno skrobnięcie po czym grzecznie siedzi i czeka, aż drzwi się otworzą. Nie otworzyły się tym razem, widocznie skrobnięcie było zbyt ciche, w związku z czym autorka zamieszania udała się (bardzo kulturalnie zresztą) do łazienki. Pogłaskałam ją ze współczuciem i wróciłam na górę.

Mycie stopy trwało już jakieś pięć minut i wcale nie wyglądało na to, że ma się zaraz skończyć. Chciałam jakoś pocieszyć M. więc zgodnie z prawdą oznajmiłam mu, że w Polsce wierzymy, iż wdepnięcie w kupę przynosi szczeście. A gołą stopą to dopiero musi być dobry znak – powiedziałam radośnie. Z nieznanych mi przyczyn M. nie podzielił mojego entuzjazmu.

 

Zaczęła się na dobre walka z ubezpieczalnią człowieka, który spowodował wypadek. Już widzę, że nie poddadzą się łatwo. Z każdym emailem i listem od mojego prawnika muszę od nowa analizować ten dzień, a w szczególności te ostatnie kilkadziesiąt sekund przed zderzeniem. Nie przychodzi mi to łatwo i nie ma dobrego wpływu na moje samopoczucie. Dochodzi do tego ciągła walka z rachunkami do zapłacenia, próby znalezienia pracy zgodnej z wykształceniem i ciągłe udawanie, że wcale mi nie przeszkadza bezsensowne stukanie w klawiaturę przez pięć dni w tygodniu....Mieszanka wybuchowa.

Przechodziłam ostatnio obok restauracji. Drzwi i okna otwarte na oścież. Przystanęłam, żeby zerknać na menu. W środku grupka ludzi mniej więcej w moim wieku. Ktoś z nich akurat skończył opowiadać dowcip, wszyscy wybuchli gromkim śmiechem. Takim szczerym, radosnym.

Kiedy ostatnio ja tak szczerze się śmiałam? - pomyślałam w drodze do domu. Odpowiedź jest prosta ale bardzo przygnębiająca: to było tak dawno, że nie pamiętam.

Potrzebuję nowej mantry bo ta ‘wszystko będzie dobrze’ dawno już przestała działać.

Miałam w liceum kolegę. Bardzo inteligentny chłopak z bogatego domu, przez co zarozumiały, czasem nawet bezczelny w stosunku do innych uczniów i przede wszystkim nauczycieli.  

Ze mną w dobrych stosunkach głównie dlatego, że pomagałam z matematyki i pozwalałam kopiować moje prace domowe. Ważnym elementem naszej znajomości były dyskusje polityczne. On, zwolennik lewicy, ja z bardzo antykomunistycznego domu. Czasami te dyskusje przeradzały się w prawdziwe kłótnie.

Wczoraj w czasie przerwy na lunch przeglądałam w pracy polskie strony internetowe i natknęłam się na wywiad z kolegą i jego żoną, Martą Kaczyńską. Nie mogłam uwierzyć w to co czytam. Dwa miesiące po tragedii pod Smoleńskiem oni opowiadają o tym jak się poznali i pokochali. I fotografują się z dziećmi na plaży. Jest kolorowo, sielsko, wręcz radośnie. Szczerze, zaniemówiłam. Nie mówię, że mają rozpaczać 24/7 ale czy nie można z takimi wywiadami trochę poczekać? Marta mówi, że chciała opowiedzieć o rodzicach, dlatego zdecydowała się na wywiad. Kwestia tylko, że o rodzicach jest tam niewiele.

Dochodzę do smutnego wniosku, że w naszych czasach wszystko jest na sprzedaż, a śmierć i żałoba widać schodzą jak ciepłe bułeczki. Jako ktoś, kto przeżył śmierć jednego z rodziców nie wyobrażam sobie udzielania takiego wywiadu czy robienia takiej sesji zdjeciowej w kilka tygodni po pogrzebie. Ale może się mylę, może to wcale nie jest nie na miejcu?

Mój kolega w liceum zawsze powtarzał, ze będzie prezydentem Polski. W wywiadzie jego żona mówi, ze on zawsze chciał być premierem. Tak czy tak ma chłopak parcie na szkło i świetny PR. I choć życzę mu jak najlepiej to jednak czuję jakiś niesmak.

Nienawidzę moich blizn. Nienawidzę, gdy ludzie patrzą na mnie z politowaniem. Ta na czole, dzięki chirurgowi plastycznemu bardzo ładnie się zagoiła, chociaż nadal widać, ktorą częścią czoła uderzyłam w kierownicę. Niestety moja lewa dłon i przedramię nie miały już takiego szczęścia. Po zrobieniu czoła chirurg plastyczny pewnie wyszedł i resztę zostawił zwykłym chirurgom, a ci martwili się raczej o to, żeby blacha ładnie mi się ułożyła a nie żeby nie było widocznych blizn. W rezultacie brakuje mi kawałka mięśnia i mam paskudne blizny, łącznie jakieś 20 centymetrów. Nie lubię patrzeć na tą rękę, co nie jest łatwe szczególnie teraz, latem.

Do ślubu zostało mi niewiele ponad dwa miesiace i choć staram się nie przejmować za bardzo, to jednak gdzieś tam głęboko we mnie siedzi próżna dziewczynka, która jednak chciałaby wygladać w tym dniu nienagannie. I wiem, że to nie będzie możliwe, dlatego nie zgodziłam się na weselnego fotografa. Tłumaczę to pieniędzmi, ale chyba dla wszystkich oczywiste jest, jaki naprawdę jest problem.

Powoli zaczyna  rodzić się we mnie złość, choć staram się unikać tego uczucia. Złość na tego człowieka, który spowodował wypadek i nie poniósł żadnych większych konsekwencji, ot wysłali go na jednodniowy kurs bezpiecznej jazdy. Ten człowiek, który jak się okazuje ma tytuł lorda, nie zechciał nawet zadzwonić do szpitala i zapytać co ze mna, nie zechciał przeprosić i to najbardziej boli.

Siedem miesięcy mija od wypadku a to nadal we mnie tkwi i czasem mam wrażenie, że dopiero teraz na dobre zaczyna się próba radzenia sobie z tym co się stało.